De Sallandtrail 2017; knieknoepen op de ‘korte’

Over een mooie lentedag, een 50-er in het verschiet, een mtb-er en een snelle 25-er!

Enkele dagen voor de Sallandtrail een oproepje op facebook van iemand die een nummertje voor de 50k overheeft. Nu heb ik de 25 al eens afgetikt en in 2016 liep ik op mijn verjaardag de 75k, dus vandaag is het de beurt aan de 50k.

De voorbereiding is perfect. Donderdag help ik vriend Niels verhuizen. In zijn eigen woorden: ‘Ik heb iemand nodig voor de zware dingen, dus bel ik jou!’ Het doet me denken aan die ene keer dat ik een andere vriend verhuisde. ‘Wie heb je allemaal geregeld?’ Hij reageert enthousiast: ‘Elise, Femke, Chantal en Antoinette!’ Ik reageer minder enthousiast: ‘Waar zijn Boris, Pjotr en Bert?’ Duidelijk is dat ik in mijn eentje straks koelkasten en wasmachines trappen op en af zal slepen. Ook nu heb ik het geweten:  Archiefkasten, bureaus, tafels, slaapbank en kratten met boeken. Het maakt dat ik vandaag met lamme armpjes loop en voortdurend de armen laat hangen. Maar ach, dat is beter dan een hangend hoofdje.


Ik rijd mee met Bram Ottenhof, een triatleet met de kuiten van een struisvogel met ADHD. Dat je daar nog zo lang mee kan rennen! Het zijn in ieder geval niet de ideale kuiten van een Keniaan, die immers net zo dik zijn als de bovenbenen, waarmee men het mysterie van de snelle marathontijden probeert te verklaren (https://www.youtube.com/watch?v=25BywC5-p2U). Zij hoeven geen zware kuiten op te tillen… Bram dus wel, maar het maakt hem geen moer uit en hij loopt vandaag  een zeer verdienstelijke 4.39, ongeveer 21 minuten sneller dan de planning en finisht op een 23e positie.


In de auto zit de sfeer er al goed in en we posten op Facebook ‘Bertus here we come!’ Wij hebben er zin in en dan kan ook niet anders met heerlijk zonnig lenteweer en de gedachte dat Bertus aan de finish staat om alle honderden trailers persoonlijk een hart onder de riem te steken en een highfive te geven.


Bram en ik besluiten lekker samen op te lopen met een tempo van max 5.30 en min 6.00 minuten per kilometer. Zo geschiedt (niet), als de eerste kilometer in 5.15 gaat en de 2e in 5.26. Daarna nemen we gas terug waarna we ongeveer een uur ontspannen met elkaar opdraven.  Al in de eerste klim na de start voel ik dat het lijf goed uitgerust is en dat de beentjes sterk aanvoelen. Stiekem hard getraind en de kilo’s vliegen eraf. Bram en ik vliegen daarom ook de eerste klim op die vlak na de start volgt.


Het bos ligt er mooi droog bij. Enkele passages kennen wat plassen, maar dat is minimaal. Kilometers land wisselen we van kop en denderen ontspannen voort. Soms gluur ik even achterom en zie daar Henry Spronk met wie ik de Terhills trail liep. Samen met een collega volgt hij ons op ongeveer 100 meter. Ook lopen her en der in het veld triatleten uit de club van Bram. Eigenlijk is het gewoon een gezellige boel en zo nu en dan wordt er ontspannen gekletst. Ik herinner me mijn zusje die ooit op de MTB een training wilde volgen. Ik kletsend, zij zwoegend en achteraf kermend: ‘Ik zit op de fiets en kan je nauwelijks bijhouden terwijl jullie ontspannen lopen te lullen!’ Ja, soms is trailrunnen gewoon sneller en makkelijker dan fietsen, met name bij veel zand en klimmetjes.


Bij de drinkpost op 12,5k deelt Bram een spychologisch trailkickje uit. Hij draaft gewoon door. Ik verslik me bijna in mijn sportdrank en zet samen met een van zijn triatlonkompanen snel de achtervolging in. Bram houdt in, maar ondertussen moeten we honderden meters naar zijn gigakuiten kijken. Op het asfalt halen we hem bij en daar zet ik een beetje aan omdat mijn baansnelheid hier wat voordeel geeft. We halen inmiddels lopers van de 25 kilometer in die drie kwartier voor ons zijn gestart. Het geeft goede moed en gedrie draven we het bos weer in. Hier volgt een mooi stuk met meanderende single tracks en lichte klimmetjes. Slechts een grotere klim. Ik houd even in voor een gelletje, enkele foto’s te maken en om mijn iPod te starten. Henry komt grijnzend voorbij met collega: ‘Als je foto’s kunt maken, doe je iets verkeerd!’ Gelukkig ben ik snel van repliek: ‘Mijn vadsige torso komt hier toch niet omhoog, dus kan ik mijn tijd beter nuttig besteden!’


Als Snow Patrol draait, zet ik rustig de achtervolging in. Beetje druk in de bochten en keer op keer haal ik lopers van de 25-kilometer bij. Henry bungelt ongeveer 200 meter voor me en langzaam loop ik naar hem toe. Het ritme is top, de vogeltjes fluiten en de lentegeuren geven kracht. Trailen zoals het bedoeld is.
Al snel duik ik samen met enkele 50k lopers de zandkuil in. De achterhoede van de 25k wandelt hier, wij pushen elkaar en blijven rennen. Boven even diep in- en uitademen, maar meteen door zodat ik tegelijk met Bram en Henry bij de finish van de 25k ben, voor ons de 2e drinkpost. Hier volgt een heerlijk stukje van de MTB-route. We zigzaggen door het bos. Ik pak steeds de binnenbochten en speels vlieg ik over de trails. Ik merk dat ik steeds moet inhouden voor andere lopers die wat moeite hebben met de bochten.


Dan twee MTB-ers achter me. Ze roepen. Wij proberen ruimte te maken, maar de trails zijn smal hier. Geen onvertogen woord valt gelukkig. Vandaag maken wij 1 dag gebruik van enkele stukjes van de route en we geven elkaar allemaal de ruimte. Het bos is van iedereen. Op een geschikt moment spring ik rechts in de begroeiing als ik meteen mijn knie voel draaien. KNOEP, er schiet even iets verkeerd. Ik vloek en houd in. Shit! Dit was niet conform de planning. Er komt iemand op me toe, naar blijkt een sportmasseur. Het is een kunst om je blessure op de juiste plek op te lopen. Met grote koude handen masseert hij het gebied rond mijn knie. Het doet allemaal geen pijn, maar er zit wel meteen wat vocht dat hij vakkundig wegmasseert. Ik realiseer me meteen dat dit einde trail is. Met de mooie bergtrails in het buitenland in het verschiet neem ik geen risico’s. Na een minuut of vijf bedank ik mijn redder en vervolg voorzichtig mijn weg. Het gaat, maar stroefjes.


In 2.21 rond ik de lus van 25k. Snel een selfie met mijn held Bertus en dan vraag ik om een icepack. De man van de EHBO klaagt: ‘Ik heb niets te doen en dan kom jij en je weet precies wat je wilt! Zo is het geen uitdaging meer’. Gelukkig heeft hij blijkbaar niets te doen. Ik koel een half uurtje en dan bedank ik hem hartelijk, maar dat mag van hem niet, ik heb het immers allemaal zelf gedaan. Het tekent de heerlijk ontspannen sfeer die ook dit jaar weer de Sallandtrail kenmerkt.


Na afloop kan ik niet met Bram meerijden dus moet ik liften. Blijkbaar baart dat Bram zorgen want in de week ervoor appt hij uit het niets: ‘Ik ben gewoon ff benieuwd, hoe ga je terug?’ Ik reageer: ‘Liften!’ En zo geschiedt. Ik sta net voor het sportgebouw met de duim omhoog. Al snel belooft een dame me een lift, maar ze gaat nog niet naar huis… Als ik er straks nog sta, dan… Nog geen minuut later biedt een loper me een gratis Kruidvat-treinkaartje aan waarmee ik de hele dag mag reizen. Nog eens een minuut later biedt een taxi aan, me gratis naar het station te brengen. Liften is leuk. Stiekem zijn er heel veel mensen die gewoon willen helpen en goed willen doen. Word ik wel blij van. Tel daar de Sallandtrail, Bram en kornuiten, de zon en Bertus bij op… en je hebt een top-traildag!
 

Jan Fokke Oosterhof

25k
192    Jan Fokke Oosterhof    Nijmegen  2:21:23

50k
23    Bram Ottenhof     Arnhem    4:39:23
33    Henry Spronk      Andelst     4:45:39
79    Mark Van 't Hof    Heilig landstichting  5:14:48

Read 506 times
Login to post comments

Over CIFLA

Cifla is een samenstelling van de Latijnse woorden citius (snel) en flatus (wind). Snel als de wind, dat klinkt keurig, maar eigenlijk betekent het "snelle scheet". De naam is een mild protest tegen de destijds nogal formele en behoudzuchtige atletiekwereld
 
 

 

Postadres:

  • A.V. CIFLA
  • Marialaan 310
  • 6541  RR  NIJMEGEN