Eiger Ultra trail, harder than the North Face solo!

Een aantal Ciflaten reisen af naar Zwitserland voor de Eiger Ultra trail. Annelies doet verslag van haar 35km 

Het lijkt een traditie te gaan worden, met een groepje Ciflaten een trail lopen in de Alpen. Na de Zugspitz Ultra Trail in 2016 is dit jaar de Eiger Ultra Trail in Zwitserland aan de beurt. Het plan was er al in oktober, op 31 oktober gaat de inschrijving open en dan is het zien dat je er bij komt, de belangstelling voor deze trail is erg groot. Er doen relatief veel Nederlanders mee, niet in het minst omdat MudSweatTrails jaarlijks een reis naar deze trail organiseert, zij waren er met 100 deelnemers. Wij hadden ons eigen reisgezelschap, met een eigen huis in Grindelwald. Vanuit Cifla waren dat Christian Bakker, Carine van de Laar, Hans en Annelies Dickhout, Sander van de Hoogen, ex-ciflaat Heleen Plaatzer en ‘gast-ciflaat’ Hans Niemeijer. Op een andere locatie maar wel van Cifla was ook Jan Fokke Oosterhof van de partij met vriendin Iris.
De voorbereiding was voor ieder verschillend maar veelal grondig (indien niet gehinderd door blessures), helaas moest Carine kort voor de trail afhaken met een blessure.

Twee dagen voor raceday waren we present in het luxe Grindelwald,waar je struikelt over bezoekers uit Zuidoost Azië en het Midden Oosten. Dat in combinatie met hordes traillopers, al dan niet in vol trail-ornaat gestoken, maakte het mensen kijken vanaf ons balkon aan de hoofdstraat tot een waar genoegen. Stukje wandelen (hoe voelen de benen), acclimatiseren, startnummers ophalen, beetje rondkijken, pastaparty, rust, rust, rust, ….. Zo werd het vrijdagavond. 

Zaterdag 15 juli, raceday! Na een tamelijk slapeloze nacht ben ik om 5.30 op. Hans Niemeijer  en Jan Fokke lopen de 101km en zijn dan al een uur op pad. We hebben de start en het applaus voor de lopers gehoord. Ieder doet zo zijn eigen ding bij het ontbijt, de spanning hangt in de lucht. Tegen half 7 vertrekken Heleen en Christian, zij starten om kwart voor 7 in de eerste startgroep van de 51km, Hans Dickhout om 7 uur. Ik zwaai Hans uit en ga met Iris door naar het station, Sander heeft een trein eerder want wil vooraan staan! Wij starten in Burglauenen, 2 dorpen verderop, voor de 35km. Bij de start de gebruikelijke drukte, rij voor de wc en zenuwachtig gedoe. Er staan ongeveer 425 lopers aan start. Het weer is goed, fris maar ook de nodige blauwe lucht. Regen wordt niet verwacht.

1 eigertrail sander

eigertrail annelies

Eindelijk is het dan 8.15 en we worden weggeschoten. De grote weg over en meteen een asfaltweggetje omhoog. Klimmen vanaf de start.  Asfalt wordt grind en na een kilometer of drie een paadje. Eerst nog file maar dan voegt het veld zich. Ik loop tamelijk achteraan, prima voor een eigen tempo. We stijgen flink, door het bos over een goed, smal pad. Na 5,5km en 700 meter stijgen ben ik op het hoogste punt van deze eerste etappe, de Spätenenalp,het gaat lekker. Vanaf hier de eerste afdaling, we duiken een smal pad in door de wei en daar opent het uitzicht op Wengen en de Jungfrau. Fantastisch wat een panorama tegen de blauwe lucht!  De afdaling gaat vlot en ruim binnen 2 uur vanaf de start ben ik in Wengen bij de drankpost. Wat nu volgt is de gevreesde klim naar Männlichen, bijna 1000 meter omhoog over 4 km, dus heel steil. De tijdslimieten spelen hier ook nog eens op. Ik heb een half uur gewonnen in de eerste  etappe, dat is fijn want voor deze klim staat relatief weinig tijd. Stokken in de aanslag, aan het werk. In een rustig en gelijkmatig tempo ga ik klimmen, de eerste drie kwartier aan kop van een treintje met Nederlanders die braaf volgen. Dan neem ik even pauze en valt de trein uit elkaar. Verder omhoog kom ik in de wei met de lawinerekken en ik weet dat ik in het bovenste deel van de wand zit. Bocht na bocht verder omhoog en dan een post van de Bergredding, op een hoekje en ja hoor: de liftstations en daarmee het eind van deze klim in beeld! Het pad vlakt af en toe al af langs de helling en eenmaal boven snel door naar de verzorgingspost. Daar geven de dames aan dat ik nog vijf minuten heb op de limiet. Ik snap het niet, blijkt later niet te kloppen, ik had er nog elf! Ook niet ruim, maar meer dan genoeg. Gehaast vul ik mijn flesjes en gris wat van de tafel om dat buiten de post op te eten. Vanaf nu zijn de tijdslimieten soepeler weet ik, dus die zorg is over.

Het pad gaat nu vlak en licht dalend naar Kleine Scheidegg. Het is vrij breed en zeer druk belopen met mensen die met trein of lift naar boven komen, een internationaal gezelschap dat niet altijd snapt wat hardlopers hier doen. Kleine Scheidegg is een soort kermis, je kunt er met een smalspoortrein komen en door (voor veel geld) naar het Jungfraujoch op 3000 meter hoogte. Het lijkt er wel Azië, van oudsher komen hier al veel Japanners, nu ook Chinezen en Koreanen. Ik mag hier gelukkig vlot langs en een mooie wei in voor de laatste grotere klim naar station Eigergletscher, op 2300 meter, tevens hoogste punt van mijn afstand. Het laatste stuk gaat over een morenerug. Indrukwekkend maar grauw landschap. Het gaat niet hard maar steady en eenmaal boven ben ik 21 km en een uur of 6 onderweg. Vanaf dit punt ga ik echt zakken, terug naar Grindelwald. Onderlangs de noordwand van de Eiger loopt het pad schuin over de helling. Meest goed te lopen en lekker dalend, soms weer even omhoog. Ik kan hier hele stukken hardlopen, heerlijk, eindelijk weer kilometers maken. Voor Alpiglen passeer ik het 25 km bord en dan steil naar beneden naar de verzorgingpost. Even pauze, een praatje, cola, een reepje. Ik kijk nog eens op de telefoon en zie dat twee dochters ons thuis volgen via de tracker, grappig idee. En zie daar ook dat Hans lekker lijkt te gaan op zijn 51km. Fluitend begin ik aan de steile afdaling richting dal, uitzicht fraai, de weg wat minder. Eerst grind dan hele stukken asfalt. Voordeel: het loopt makkelijk. De benen gaan wel pijn doen, maar ach, het schiet ook op nu.

eigertrail hans

Dan omhoog voor het laatste klimmetje, het bos in en langs de helling naar Marmorbruch. Die valt niet mee, je ziet het dorp al tijden liggen en hoort de speaker en dan nog zo´n pad. Alleen maar boomwortels, er komt geen eind aan lijkt het. Maar daar is dan de laatste post, nog 3 km. Steil naar beneden en de weg op, door het dal en dan rechts omhoog, een steil weggetje naar het dorp. Meteen besluiten mijn bovenbenen simultaan dat het weer tijd is voor kramp, al een keer of zes gehad vandaag. De truc is langzaam doorlopen tot het wegtrekt en het duurt dan ook even voor ik besef dat Hans achter me zit. Die kwam van de andere kant, keek omhoog en zag mij lopen. Echt super! Maar hij gaat nog makkelijker en loopt door.  Dan draai ik de hoofdstraat in, 100 meter verder staan vier huisgenoten op het balkon om me binnen te juichen, wat een feestje. De laatste meters naar de finish, wat een superloop was dit. Ik had 8.57u nodig, tevreden. Het waren niet alleen de 35km, ik moest ook 2500 meter omhoog en weer naar beneden. Hans staat er uiteraard ook, net zo tevreden met 51km en 3100 hoogtemeters in 10.12u.

Tot dan toe heeft iedereen van onze groep het uitgelopen. En allemaal boven verwachting vlot. Sander heeft zelfs een prijs, tweede in zijn categorie. Dan begint het wachten op Jan Fokke en Hans N. die nog onderweg zijn op de 101km.  Dat gaat nog even duren. Uiteindelijk is Jan Fokke is op 87km uitgestapt, Hans Niemijer loopt de trail uit in 21 uur, klasse.  

eigertrail heleeneigertrail christian

En dan is het zondagochtend, tijd voor vertrek. De laatste verhalen, ontbijt, inpakken en opruimen. Volgend jaar zoeken we weer een mooie trail om met deze groep te gaan doen!


35 Km              
cat    PltsCat    Naam    Tijd
D-HS1    2    Van der Hoogen Sander    4:20.03,9
D-FS2    27    Dickhout Annelies    8:57.11,5
D-FS1    46    Tacken Iris    8.15.19
               
51 Km              
cat    PltsCat    Naam    tijd
B-HS3    13    Dickhout Hans    10:12.05,6
B-HS1    24    Bakker Christian    7:55.25,2
B-F           8    Plaatzer Heleen    7:58.09,8
            
101 km            
A-HS2    42    Niemeijer Hans    21.10.02
            

https://www.eigerultratrail.ch/en/

Annelies Dickhout 

Last modified on zaterdag, 16 september 2017 15:36
Login to post comments

Over CIFLA

Cifla is een samenstelling van de Latijnse woorden citius (snel) en flatus (wind). Snel als de wind, dat klinkt keurig, maar eigenlijk betekent het "snelle scheet". De naam is een mild protest tegen de destijds nogal formele en behoudzuchtige atletiekwereld
 

Partners

NeerlandiaHoutenVloeren kl

 

 

 

 

 

Sponsors Racerunning

gehandicaptensport kl

2ehandszorghulpmiddelen kl

gemeentebergendal kl

 

LogoBeideWeeshuizen

 

LogoWillisTowersWatson