De Eiger Ultra Trail 2017 (101k/ 6.700hm); grenzen verlegd en gevonden

Een keer is de eerste, het lopen van een 110km wedstrijd.

De Eigertrail. Een half jaar naartoe geleefd. Geen specifieke voorbereiding. Wel: een internationale mtb-wedstrijd, het Innsbruck trailfestival, 24uur non stop wandelen, een 2 daagse adventurerace in Schotland met bepakking en een triatlon met mensen met een verstandelijke beperking. Misschien wel belangrijkst: een week in Zwitserland (op hoogte). Goed geacclimatiseerd dus. En zo begin ik mijn langste afstand met meeste hoogtemeters tot op heden, 101k met 6700hm. Voor de leek: ik ben geen klimmer, een reële uitdaging dus!

Om 4 uur sta ik netjes in het vak met Edwin Castelein en Hans Niemeijer. Tassen voor de halfwegpost ingeleverd en we staan popelend in het vak. Vriendin maakt nog enkele foto’s als het aftellen begint. Het eindigt met een kanonschot; nu is oprecht heel Grindelwald wakker. Dat blijkt want als we 200m verder zijn staat Christian tot grote hilariteit in zijn boxer op het balkon. We brullen en de start is vrolijk.
Ik haal met Hans direct de nodige lopers in. Als ik moet plassen ben ik bang hem kwijt te zijn maar niet veel later ontstaat een dikke opstopping bij een smal bospad en haal ik hem meteen bij via het gras. Een enkeling gebruikt deze methode om iedereen in te halen, het leidt tot luid boegeroep. Er volgt een ellenlange klim van 1.500m via smalle trails. Inhalen is geen optie dus in lange optocht marcheren we omhoog. De benen voelen goed na mijn acclimatisatieweek.

Halverwege de klim links van ons een kudde geiten. Ze worden door de hoeder op onze trail gemanoeuvreerd. Al snel hebben Hans en ik er tien achter ons aan. De rest blijft achter en blokkeert het pad. Erachter een flinke groep trailers samengeklonterd. Wij hebben lol en met de geiten in de benen geven we gas. We leiden ze weg van de kudde en de beste man zal dagen naar zijn geiten moeten zoeken. Bijzonder wordt het als uit het dal een heli omhoog komt en ons in volle galop filmt met geiten. Highfive. Mooi beeld. Na een week liften de twijfel of ik het weer zal proberen op een geit. Ik laat het. Geiten stinken wel concluderen Hans en ik.

eigerjf1

Eenmaal boven start de werkelijke race. Via brede paden draven we richting First. De zon is op en de Eigerwand baadt in het licht en kijkt op ons toe. Na First volgt een lusje met kniekrakend steile afdalingen. Dit gaat vast opspelen in de bovenbeentjes! Samen met een andere Hollander rennen we gedrie naar Bort. Via het bos klimmen we terug als ik opeens, tussen de bomen in een wolk van insecten knal en door een wesp wordt gestoken. Snel verwijder ik de angel aangezien ik licht allergisch ben.

Er volgt een lange klim terug naar First. We zigzaggen langs de flank omhoog en tot aan de einder zie ik mijn voorlopers de lucht ingaan. Eenmaal boven gaan we rechtsaf via een ingenieus stalen bouwwerk om de bergtop heen. Een rasterwerk van een meter breed hangt aan de berg en via de gaatjes zien we tussen onze voeten door de immense afgrond. Ik ben bang dat mensen met hoogtevrees hier niet langs kunnen. Gelukkig heb ik enkel een gezonde angst te pletter te storten, zo concludeerde de dienstdoende officier toen ik mijn dienstkeuring volbracht. Even later wordt het een graadje erger als we over een stalen hangbrug dansen terwijl die brug meedanst. Ik ben geen fan! Om de hoek de tweede Verpflegungsstelle.

Na First volgt een gematigd stuk over mooie paden. Tussen meertjes door en via heerlijke paden draven we naar de meest gevreesde klim, de Faulhorn, van 2.100m naar 2.680m, het hoogste punt van de race. Ik heb een dip en klim rustig in mijn eigen tempo achter een uitlopende Hans aan. Plots haalt Christian me in op zijn 51k en niet veel later ook Heleen Plaatzer die zoals altijd op haar voorvoetjes door het hooggebergte danst. De Faulhorn biedt soelaas met cola en repen waarna Hans en ik snel een aantal selfies maken met een brullende heli achter ons. Vanaf hier denderen we door keienvelden naar de noordkant van de bergen met uitzicht op de uitgestrekte Brienzersee die felblauw afsteekt tegen de Hardergrat. Dit is trailen tegen een magnifiek decor van ruige bergen en kammen. Hans en ik zijn goede dalers en we vliegen over dit deel van het parcours, menigeen passerend.

eigerjf2

In Egg snel een cola en door naar de Schynige Platte. Op dit deel veel verdwaasde wandelaars die enigszins in het nauw gedreven de horde ultralopers laten passeren. Weinig andere paden hier die soelaas bieden. Een totaal andere begroeiing hier met meer graniet en een drogere aanblik. De Schynige Platte luidt een ellenlange afdaling in richting Burglaunen, een soort van halfwegpunt op 53 kilometer. We nemen hier de tijd om pasta te eten en ik vernieuw de pleisters op mijn linkervoet. Aangezien ik links geen voorste kruisbanden heb, ontstaat tijdens langere races een drukpunt dat ik moet ontlasten met pleisters met een uitsparing. Speciaal voor dat doel loop ik tevens 101 kilometer met een extra linkerschoen op mijn rug. Mijn race mag immers niet stuk lopen op een stressfractuurtje. Hoe wrang is het dan als niet veel later mijn rechterschoen uit elkaar valt….

Meteen na de pleisterplaats volgt een lange geleidelijke klim naar Wengen. Via asfalt gaat hij over in een grindweg naar singletrack. Mijn klimreserves zijn tanende en ik heb steeds meer moeite om Hans te volgen. Hans heeft meer en langere trails gedaan dan deze en is een klimmer pur sang. Ik heb wat moeite mijn vadsige lijf 6,7 kilometer omhoog te sleuren. Het laatste stukkie naar Wengen is afdalen en we horen in de verte de speaker in Wengen al brullen. Ze hebben er hier een feestje van gemaakt.
Als ik op de trap plaatsneem bij de post blijkt mijn rechterschoen een prachtige scheur te vertonen van voorvoet tot hiel. Oops… Herstelwerkzaamheden gewenst. Met sporttape zwachtel ik mijn schoen zorgvuldig in. Een vreemd aangezicht alsof mijn halve voet soort van in het verband zit. De dame bij de post maant me voorzichtig te doen aangezien het glad kan zijn. Ik zie op tegen de laatste turboklim van vandaag met alle hoogtemeters in de benen. Gestaag klim ik in eigen tempo omhoog en al snel is Hans uit het zicht verdwenen. Er komt geen eind aan deze klim ondanks het feit dat we het bouwwerk op de top, Mannlichen, al bij aanvang zien liggen. We zigzaggen omhoog tussen de houten hekwerken die lawines moeten voorkomen. Na een slopende klim van 1.280 naar 2.300m heb ik mijn derde jasje wel uitgetrokken. Hans is al een half uur boven en appt me dat hij het koud heeft. Snel drink en eet ik wat en trek een bodywarmer aan. Gauw weer op pad alleen al om warm te worden. Het is einde middag en schaduwen beginnen te vallen. Er volgt en prachtige brede afdaling langs de flanken van de Tschugen die we op volle snelheid nemen, zo mogelijk het snelste deel van onze race. Bij de post Kleine Scheidegg is het beste er bij mij wel af. We zitten op 75k en de schemering valt in. In een grote loods krijgen we bouillon en hete thee met veel suiker.

Ik neem mijn tijd. We zitten goed in de race, hebben een aantal uren speelruimte opgebouwd ten aanzien van de cutoff times. Ik trek lange tight aan, windjack en muts en tape opnieuw mijn schoen in. Ik heb last van koude rillingen en voel me niet heel florissant. Hans moet steeds langer wachten maar verkiest toch samen boven alleen, wat ik gezellig vind maar hij is oprecht sneller dan ik en houdt in. Toch blijft hij zodat we samen het donker in gaan onder de dreigende Eigerwand. Als ik me herpakt heb gaan we weer op pad. Meteen draaien we een weiland in. We zien in de verte treinstation Eigergletscher. Om daar te komen moeten we om de bult heen traverseren om, eenmaal uit het zicht, via de morene omhoog te klimmen naar het station. Het nare van morenes is dat ze akelig steil omhoog gaan. Hier doe ik mijn vierde jasje uit. Er is niet veel Fokkie meer over als ik op het station aankom. Gelukkig volgt nu de trail onder de Eigerwand door.

Het is inmiddels aardedonker en zo vliegen we met onze hoofdlampjes langs de wand. Ik krijg ondertussen een appje van zuslief: ‘Ik ga weer slapen, toi toi toi en rust goed uit na afloop! Liefs’. Twee werelden waar niet alleen 1.000 kilometer tussen zit. Het is een technische afdaling onder de monstrueuze noordwand die beklommen werd door roemruchte klimmers Anderl Heckmair, Wiggerl Vorg, Fritz Kasparek en Heinrich Harrer die in 1938 als eersten in drie dagen de top bereikten. De onlangs overleden Ueli Steck deed de klassieke Heckmairroute op 16 november 2015 in 2 uur, 22 minuten en 50 seconden. Als het nog licht was geweest hadden we zicht gehad op het eerste, tweede en derde ijsveld, de Hinterstoisser Traverse, de Witte Spin, het Dodenbivak. Plekken waar klimhistorie geschreven is.

Onderweg pikken we een oude dame op met wie we al een aantal uren stuivertje wisselen. Ze is niet helemaal scherp meer en vraagt zich af of ze nog wel op de route zit. Niet nodig want echt overal staan met verf grote markeringen en zilverkleurige stippen die oplichten in de straal van je hoofdlamp. Ik heb het inmiddels beurtelings warm en koud en voel me hondsberoerd. Na een voor mijn gevoel veel te lange afdaling zien we eindelijk de post Alpiglen onder ons liggen. Ik laat de andere twee begaan en doe zeker een kwartier extra over dit laatste stukje.

Het is alsof de Eiger stelselmatig de laatste energie uit me heeft geperst. De torenhoge Faulhorn, de klim naar Wengen, de gruwelijke klim naar Mannlichen, de morene naar Eigergletscher en de 18 uren hebben hun sporen nagelaten. Mijn tank is leeg op 87k en 6.000 hoogtemeters. Dat is het leuke aan grenzen opzoeken; soms kom je ze tegen in het proces. Eigenlijk is er gebeurd waar ik bang voor was. Het hele systeem weigert nog langer ook maar één meter te vechten tegen de zwaartekracht en met pap in de benen sta ik onderaan mijn laatste klimmetje van 700 meter. Gelukzalig kap ik ermee. Grens gevonden! Waar voor mijn geld. Deze jongen is na 6 kilometer klimmen op. Met de kanttekening dat ik daarna ruim zes weken ziek ben, waarbij je je afvraagt of dat door de race komt of had ik al voor de race iets onder de leden.
Er is maar één manier om dat uit te vinden!
Wordt vervolgd…

Jan Fokke Oosterhof

Last modified on zaterdag, 11 november 2017 23:29
Login to post comments