Modderbad in Vaals

In Vaals was ik al eerder in 2017, half juni, voor de Vaalserbergtrail. Toen voor 30 km, als laatste lange test voor de Eigertrail. Bij een zomerse temperatuur van 28 graden, Hans liep toen 50km en was total loss na afloop, Carine had haar handen vol aan de 22km.

 Ergens in het najaar kwam Charlotte met de Drielandenpunt Challenge, Hester, Hans, Twan en ik waren meteen te porren, een auto vol, inschrijven maar. Dit keer niet voor een losse afstand, maar voor een ‘challenge’: de maxi van 21km overdag en 12km ’s avonds, of de mini van 12km overdag en 12km in het donker. Vier lopers voor de maxi, ik zelf koos de mini.

De Vaalserberg is een beste bult, dat wist ik me nog te herinneren, in juni mochten we er van meerdere kanten tegen op en weer af, vooral de Duitse kant is steil. De routekaarten lieten zien dat we ook dit keer van alle kanten naar het Drielandenpunt mochten klimmen, een ietwat oubollige attractie bestaande uit een uitzichttoren, een paar obligate kiosken met snacks en souvenirs en een doolhof.

Na een oefenloopje in het donker, met hoofdlampjes, in Heumensoord in november waren we er klaar voor en togen op zaterdagochtend 16 december naar het diepe zuiden. Een mooie sporthal om de spullen achter te laten, de start in het centrum van Vaals, daar waar (om de tijd tussen de twee lopen zoet te brengen) een sfeervolle kerstmarkt zou staan. Die hebben we niet kunnen spotten, behalve een kraam met Gluhwein en 200 meter verderop een kraam met broodjes worst. Maar uiteindelijk kwamen we om te lopen, dus who cares?

Ik had zelf vanwege een lichte blessure getwijfeld of ik wel zou starten, maar met groen licht van de fysio toch maar op pad. Hans, Hester, Charlotte en Twan zijn dan al een uur onderweg voor de halve marathon. We lopen meteen steil het dorp uit, een paar straten door en dan een weiland in. De Limburgse klei laat zich van zijn beste kant zien na een week die begon met sneeuw en daarna veel regen bracht. Maar nu is het droog en licht, af en toe zelfs een zonnetje. Ik ploeter door de wei omhoog en dan wordt het pad vlakker langs de bosrand. De geïrriteerde pezen voel ik in het begin, maar als ik eenmaal goed warm ben is dat over en kan ik lekker lopen. Vanaf de bosrand mogen we een paar keer omhoog en weer omlaag over de flanken van ’s lands hoogste berg. Wat een blubber zeg, zonder trailschoenen met grof profiel (die ik gelukkig aan heb) kom je hier niet ver. Ik zie mensen van boom naar boom glijden en onderuit gaan. Na een paar keer omhoog en omlaag naderen we het hoogste en daarmee Drielanden-punt.

Van hier herken ik de route van afgelopen zomer, toen het mooi droog was. Steil naar beneden en dan op en neer langs de bosrand met mooie doorkijkjes naar Belgisch Limburg. De zon schijnt af en toe, het is genoeglijk lopen en glijden. Want modder is wel het thema van deze loop, maar na eenmaal een keer tot je enkels door de drek maakt het niet veel meer uit. De schoenen zijn dan vies, gewoon doorlopen maar. Ik geniet van het Limburgse landschap en van de glibberige uitdaging.  

Na 5 kwartier komen we weer langs de uitzichttoren en dalen dan vlot af naar Vaals waar aan de finish een uitgebreide verzorgingspost is ingericht. In de sporthal tref ik de anderen die hun halve er op hebben zitten. We hangen in de kantine en eten en drinken wat, want straks moet er nog een keer gelopen worden. Ik twijfel, geen pijn gehad, zal ik nog een keer? Ik besluit het te proberen en om 17 uur, het is bijna donker, worden we voor de tweede keer weggeschoten, dit keer met een hoofdlamp op. Ik vind het meteen al pittig, maar probeer eerst toch nog de wei en het bos. Dat geglibber valt me niet mee en als we (weer) omhoogklimmen naar de uitzichttoren besluit ik dat ik tot daar loop en dan om zal keren. Toch een blessure, het is tot dan toe goed gegaan, dat wil ik graag zo houden. De anderen lopen door.

In alle rust kan ik douchen, dat was die middag wel anders en daarna wacht ik op de anderen. Die komen tegen kwart voor 7 uit het dorp gezakt en hebben de maxi Challenge volbracht. Na een verdiende douche zoeken we in het dorp nog een restaurantje op om wat te eten en aanvaarden dan de terugreis. Het was een lange dag, maar de moeite meer dan waard!

http://www.sportevents.eu/trailrunseries/nl/drielandenpunttrail/

uitslag maxi Challenge:

Twan Belgers             3.35.59 (plek 26)

Charlotte Keetels       3.40.20 (plek 27)

Hans Dickhout            3.41.18 (plek 28)

Hester Pardoel           4.34.34 (plek 51)

12 km

Annelies Dickhout      1.31.15

Annelies Dickhout

Last modified on woensdag, 28 februari 2018 20:06
Login to post comments