Sevilla marathon

Pauline Claessen liep op 25 februari 2018 de Sevilla marathon in een onverwachte tijd!

Sevilla marathon. 2.42.07 netto. Een p.r. met 14 minuten. Wauw. Ik had het niet verwacht. Ik had eigenlijk helemaal geen verwachtingen van tevoren. Ik kon me eenvoudig weg geen voorstelling (meer) maken van de afstand. En ik kon niet inschatten wat m’n lichaam zou kunnen, zo onvoorspelbaar als het de laatste jaren was. Met goede en slechte periodes, goede en slechte dagen die elkaar zonder logica leken af te wisselen.

De eerste 8 weken voorbereiding waren prima verlopen, maar de laatste 4 weken was het schipperen geweest met veel pijn in rug en problemen met rechterbeen. De laatste grote uitdaging was om uit de greep van het griepvirus te blijven, dat Olaf sinds maandag hardnekkig flink koorts en ellendigheid bezorgde. En als laatste kleine uitdaging bleek de dag voor de race dat de race director ondanks eerder bericht niet op de hoogte was van mijn deelname en het nog een heel gedoe en gereis was om startnummer, startpositie en drankafgifte te regelen.

Ondanks dat de voorbereiding minder ideaal was dan gehoopt, was er in de loop van de weken wel een soort van basisvertrouwen gegroeid. De gedachte “What if I fail” was aangevuld met “What if you fly?”. Het weer was goed: weinig wind, bewolkt en met 11 graden voor mij als koukleum aan de frisse kant. De benen voelden oké met inlopen. En de tank was netjes volgetankt met koolhydraten (handig om zelf sportdietist te zijn ?). Dus stond ik aan de startlijn met in mijn achterhoofd het advies van Tonnie om weg te gaan op 2.47, maar met het plan om gewoon een lekker ritme te zoeken en te zien waar me dat zou brengen.

Het draaide lekker. Na 24 km begon vrij plotseling de pijn in de quadriceps. Oja, shit, helemaal vergeten hoeveel pijn die me in Utrecht hadden bezorgd vanaf km 27. Maar jeetje, nu al bij 24. Oei. Gelukkig had ik rond kilometer 20 een fijn groepje gevonden en het tempo kostte me ook geen enkele moeite en bleef vlak. Maar allemachtig wat deden die benen pijn. Bij kilometer 27 ben ik maar alvast begonnen 

pauline 3

met aftellen: een uurtje nog maar ?. En zo trok ik daar elke kilometer weer een paar minuten van af in m’n hoofd. Vanaf kilometer 35 werd het parcours lastiger met klinkers, tramrails en wat meer bochten door het oude centrum van Sevilla. Jemig, wat deden die quadriceps pijn. Ik zou nooit meer zo stom zijn om een marathon te lopen! Uitstappen was geen optie. De pijn was er toch al en ik had geen zin om van Tonnie achteraf te horen te krijgen dat ik gewoon te hard gestart was ;-). Zo lang ik niks afscheurde, niet door m’n benen zou zakken, en niemand onhandig op m’n hakken zou trappen zou ik die finish gewoon halen verdorie. En zo geschiedde.

Wat een ervaring! Zowel de voorbereiding als de race zelf. En wat ben ik toch een geluksvogel met de goede zorgen van Olaf, Tonnie als trainer en zoveel lieve mensen die met me mee hebben geleefd. Dank jullie wel! Op naar een najaarsmarathon…

Pauline Claessen

http://www.zurichmaratonsevilla.es/zm2-home 

 

 

Last modified on woensdag, 28 februari 2018 20:03
Login to post comments