Siberië in Sussex: do something epic!

Wanneer is iets een traditie? Na twee buitenlandse trailavonturen met een redelijk vaste Ciflagroep stond op 17 maart een nieuw avontuur op de kalender. Na Zugspitz Ultratrail en Eiger Ultratrail dit keer een minder groots event, de Coastal trail Sussex. Deze trail is er een uit een serie van 10 die gedurende het jaar langs de kust van Engeland en Wales wordt gehouden.

Op donderdag 15 maart vertrokken we met 2 auto’s naar de oversteek over het kanaal in Duinkerken. Christian en Carine, Sander en Christa, Heleen en Johan en Hans en ik. Vier waren van plan de marathon te lopen, vier de halve afstand. Na een aantal uren rijden en twee uur dobberen naar Dover arriveerden we in ons onderkomen, een fraai huis op het strand van Pevensey Bay/Eastbourne. Een slaperig stadje met oer-Engelse sfeer.

Op vrijdag volgde een kleine parcoursverkenning over de Seven Sisters, een rij witte kliffen langs de Zuid-Engelse kust. Het weer was lente-achtig, de zon heerlijk, het terras uitnodigend. Niet voor te stellen dat Siberische koude in aantocht was (ter herinnering: het was het weekend van de Stevensloop). De dag sloten we af met een goede pastamaaltijd en het klaarleggen van alle spullen voor raceday.

Voor de marathonlopers begon de dag vroeg en gedurende de nacht was de wind behoorlijk toegenomen. Ons uitzicht op zee was aanzienlijk spectaculairder dan de dag ervoor. Na het gebruikelijke wat zenuwachtige ontbijt vertrokken Hans, Sander, Christa en Heleen naar Birling Gap, het gehucht aan de voet van de Seven Sisters waar de start zou plaatsvinden. Ruim een uur later gevolgd door Christian, Johan, Carine en ik. Na een ritje van een half uur, langs weiden waar de schapen met de kont in de wind stonden, parkeerden we in een weiland van waar we tegen de wind in de 800 meter naar het event terrein liepen. Echt koud! We troffen de anderen nog net en konden hen zien starten, goed ingepakt met jasjes en handschoenen aan en mutsen op. Het start/finishterrein lag redelijk beschut. Deze trails zijn goed georganiseerd maar vrij basic. Twee grote tenten herbergen alles wat nodig is, niet verwarmd, wel uit de wind dus. Startnummers gescoord, een bandje voor de tijdwaarneming en een half uur voor de start een briefing waar de gang van zaken met de nodige droge humor wordt uitgelegd.

We lopen naar de start en komen vol in de wind. Ik trek toch dat jasje maar aan en zal het niet meer uittrekken. Rond 10.30 gaan we los, een stukje vlak en dan de Seven Sisters over. Ik liep eerder twee trails uit deze serie en de steilte van de hellingen blijft een aparte ervaring: als je bovenop zo’n klif staaten je gaat naar beneden is het zo steil dat je de onderkant van de helling niet ziet. Na drie sisters slaan we af het binnenland in, een prettige stijging maar met de wind vol op kop. Dat valt niet mee, het remt aardig af. We tikken East Dean aan en buigen dan weer terug naar de kust, erg mooi dit stukje. Na een kilometer of 6 zijn we weer in Birling Gap en gaan dan oostwaarts over de kliffen van Beachy Head, een keer of vier omhoog en omlaag geloof ik. Het sneeuwt intussen (horizontale sneeuwjacht) en we krijgen de wind vol tegen.

Dit is echt wel een heroïsche tocht aan het worden, ik zie nog wel kans om te genieten van het mooie en ruige landschap, maar het is vooral ook ploeteren. Dan komt Eastbourne in zicht, op ongeveer 13 km, fijnste daarvan is dat we dan terugdraaien en dus de wind achter gaan krijgen! Dat klopt, eerst nog wel een steile klim naar het hoogste punt van deze trail, dan nog wat op en neer en dan begint een lange geleidelijke afdaling. Ruim 3km naar beneden met de wind in de rug, hoe heerlijk! De marathonlopers doen deze lus ook, ook zij genieten van deze ‘beloning’. Dan links en dan zien we de tenten van de finish liggen, helaas gaan we daar niet rechtstreeks naar toe. Ik weet dat we nog een lus moeten maken, ik zit pas op 18km, ook dat die omhooggaat, de laatste flinke klim, maar dan ook weer die wind tegen….

Maar aan klim en wind tegen komt een eind, rechts en nog eens rechts en dan is het zakken met de wind opzij en achter naar de finish. Vlak daarvoor staan Heleen en Johan langs het pad, altijd leuk zo’n laatste aanmoediging. Johan, Christian en Carine zijn al binnen op de halve, ik sluit de rij. Heleen is bij de marathondoorkomst op ruim 30 km uitgestapt. Nog niet helemaal voorbereid op deze afstand leek haar dat de verstandige keuze. Sander volgt vrij snel na mij, daarna Christa en dan Hans. Zij lopen de marathon alle drie uit. Johan is tweede overal op de halve marathon, maar in de verschillende leeftijdscategorieën scoren we ook nog heel behoorlijk. Cifla staat weer op de kaart!

Droge kleren aan, thee en slappe (maar warme) chocolademelk drinken en dan naar de pub in East Dean waar een pint goed smaakt en we weer op temperatuur komen. Terug in ons huis begint na de douche de nabeschouwing van deze bijzondere trail. En op zondag reizen we terug, waarbij de overtocht iets onstuimiger is dan op de heenweg. Het was een gedenkwaardig weekend.

Annelies Dickhout

Uitslagen:

Halve marathon

Johan van de Dennen             1.35.26           2e overall heren (geen ciflaat)

Christian Bakker                     1.43.46           1e  M45

Carine van de Laar                 2.38.04

Annelies Dickhout                   2.47.13           3e V55

Marathon

Sander van de Hoogen           4.19.31

Christa Hijkoop                       4.46.51

Hans Dickhout                        5.12.39           1e M60

https://www.endurancelife.com/sussex

Last modified on zaterdag, 31 maart 2018 19:58
Login to post comments