Salomon 4Trails, Vierdaagse in Oostenrijk

Proloog

Een etappewedstrijd door de Alpen rennen, het was al jarenlang een droom die niet uitvoerbaar leek. Te lange etappes, te veel hoogtemeters, dat zou ik een dag kunnen maar niet een aantal achter elkaar. In september was ik als begeleider mee met de Trans Alpine Run, 7 dagen, afstanden ver buiten mijn bereik. En toen kwam er kort daarna van PlanB, de organisator van deze race, een nieuwsbrief. De 'oude' 4trails, die al een paar jaar was gestopt, kwam terug. Nu als instaprace voor etappewedstrijden, om te ervaren hoe dat is.  Afstanden van 22-25km per dag met stijgingen van 1300-1600 hoogtemeters. Dit was nu of nooit en ik besprak het met Carine van de Laar. Zij is net zo'n bergliefhebber als ik en ze was meteen enthousiast.  We bekeken de periode en in oktober besloten we mee te gaan doen. In november schreven we in en eind januari startten we serieus met trainen. Duurlopen tot ongeveer 25 km, krachttraining en een paar keer liepen we meerdere dagen achter elkaar. Verder regelden we onderdak en Hans zegde toe mee te gaan als begeleider.

Zo werd het 8 juli, dag van vertrek naar Oostenrijk. Uitgangspunt was een vakantiehuis in een gehucht nabij Nassereith, prima plek. De organisatie biedt voor mensen zonder een 'Hans' een prima service, je regelt onderdak in de start/finishplaatsen, een shuttle haalt je op en brengt je weer naar je hotel of huisje. Bij de registratie krijg je een grote bagagetas die je vol kunt laden, die wordt mee vervoerd.  Maar een eigen begeleider is wel fijner!

Op 9 juli een korte wandeling gemaakt om de benen in de goede stand te krijgen en in de middag rijden we naar Seefeld/Tirol voor de registratie. De ontvangst is als altijd hartelijk. De crew van PlanB behandelt de lopers vorstelijk en met veel enthousiasme. En verder zijn ze vooral ook heel professioneel, alles klopt, het ontbreekt aan niets.

We krijgen onze startnummers en tas met de nodige goodies. We flaneren wat door Seefeld en pakken een terrasje, veel lopers op de been (ongeveer 550 deelnemers). Tegen half 6 nemen we een treintje naar de Rosshutte voor de pastaparty. We laten ons het uitstekende buffet goed smaken en na de opening luisteren we nog even naar de briefing, een dagelijks ritueel. Dan gauw naar beneden en naar huis. Rugzakjes ne kleding voor morgen klaargelegd en naar bed!

Dag 1: Seefeld- Leutasch

25,4 km, 1557 D+

De wekker gaat om half 7 en om kwart over 8 staan we in Seefeld bij de start, redelijk gespannen.  We sluiten aan bij de rugzakcontrole, waarbij je moet laten zien dat je alle verplichte uitrusting bij je hebt. Dan wachten in het startvak. We spreken een enkele Nederlander. Dan start ACDC met Highway to Hell en het startschot valt bij het eerste refrein. Enigszins geëmotioneerd komen we op gang, eerst door het centrum van Seefeld en en dan direct steil omhoog. De eerste stijging is ongeveer 900 meter naar 2060 meter. Zoeken naar de cadans en al snel het ritme te pakken. We passeren weer de Rosshutte, waar de eerste verzorgingspost is. Dan door voor het laatste stuk stijging over een skiheling naar de pas. In ruim 1,5 uur zijn we boven. Carine is sneller dan ik, maar heeft al maanden geleden gezegd dat ze dit samen wil doen. Ze wacht dus van tijd tot tijd en loopt niet maximaal.

Boven genieten we even van het uitzicht en gaan dan dalen, een technisch pad, erg mooi. Deze afdaling is lang, met goed loopbare stukken afgewisseld met technische paadjes. Op zo’n lastig stuk zit een loopster met een ehbo-er. Been in verband. Even later cirkelt de helikopter boven ons hoofd om haar op te halen. Zo kan het helaas ook, ze bleek een diepe beenwond te hebben, de wedstrijd is over voor haar. 

5711 20190710 104420 168025061 socialmedia

Beneden gekomen steken we een weg over en treffen Hans, de tweede verzorging is nabij. Die posten zijn echt fantastisch met een groot aanbod aan drank, fruit, energierepen, brood, noten enz. We tanken bij en beginnen aan de tweede lange klim van vandaag. Nog 10 km tot de finish en 600 meter omhoog. Al snel loopt mijn energie compleet weg en in de klim heb ik wel 10 keer kramp in mijn bovenbenen. Carine helpt nog met rekken wat een ehbo-er in de alarmstand zet: Ist etwas los? Gelukkig niet, maar het kost veel tijd allemaal. Dalen gaat beter maar de minste stijging leidt weer tot kramp. Zo hobbelen we naar het eindpunt, ook het laatste vlakke stuk kan ik weinig meer joggen. Een tegenvaller, ik moet beter drinken denk ik. In Leutasch blazen we uit en blijven we hangen tot we om half zes kunnen eten. De briefing wachten we niet af, naar huis, douchen, drinken, spullen klaarleggen en slapen.

Dag 2, Leutasch- Wildermieming

23km, 1300m D+

Toch een beetje onzeker sta ik aan de start vandaag. Ik krijg nog het advies meer zout te nemen, zouttekort zou een belangrijke oorzaak van kramp zijn. We starten, vlak het dorp uit en na wat asfalt het Gaistal in.  Veel breed zandpad, dan weer wat omhoog, dan weer omlaag, over totaal 10 km. Lekker om warm te lopen in een prachtige omgeving. Dan is daar V1 en ik neem het serieus dit keer. Isotone drankjes en een paar tomaatjes in zoutdip.

Flesjes bijgevuld want een lange klim volgt en vlot vervolgen we onze weg. Carine loopt steeds een stuk vooruit en wacht dan even. Ik ga voor zekerheid en een tempo zonder kramp. Dat lukt goed, het gaat niet zo hard, maar ik kan blijven doorlopen. Het is een mooie en technische klim naar de Niedere Munde op 2065 meter. Het uitzicht onderweg is prachtig, wel neemt de bewolking toe.  Bovenop staan mensen van de organisatie ons naar boven te schreeuwen: auf geht’s, hoppa, hoppa, super!!! Het zijn mensen van de bergwacht/ehbo, maar ook de mentale verzorging is bij hen in goede handen!

5711 20190711 123113 168040806 socialmedia

Bovenop meteen door, de regen komt er aan! Na een stuk afdaling de regenjasjes aangetrokken en verder maar weer. Mooie en technische afdaling die glad wordt met die nattigheid. We passeren weer een uitvaller die per helikopter naar het dal moet, uitkijken dus. We vorderen gestaag en komen dan Hans tegen die een eind naar boven is gelopen. Bij V2 nog even goed ingenomen, lekker soepje ook dit keer. En de laatste 5km naar beneden. Het gaat goed, al doen de benen pijn en dit keer komen we binnen de 6 uur binnen. Nat maar happy!

De pastaparty is vandaag in Nassereith, dichtbij huis. Daarna de uitreiking van de dagprijzen en de prijzen in het klassement, ook een dagelijks ritueel. De racedirector heeft slecht nieuws wat betreft het weer. Veel regen en vooral ook onweersdreiging. Om die reden wordt een van de twee hoge passen morgen uit het parcours gehaald, jammer maar veiligheid voor alles. Dan genieten we nog even na met de foto's en de video van de dag en keren we huiswaarts.

Dag 3, Wildermieming- Nassereith

21,5 km, 1306m D+

De wolken hangen laag en bij de start miezert het al wat. We starten met een jasje aan dat dan ook weer uit gaat. De eerste 6km gaan over een breed pad, door bos en weiden en al flink omhoog. Dan is daar V1en het regent intussen echt. Jas aan en pet op en na goed gegeten en gedronken te hebben op pad voor de lange klim. Van hier ongeveer 700 m omhoog naar het Stöttltörl, een hoge oversteek in alpine terrein. Al snel volgen we een smal pad dat in eindeloze slingers stijgt, fijn om in een goed ritme omhoog te lopen. Het landschap wordt steeds kaler en steniger, soms zitten we dik in de wolken, dan trekt het open en zien we hoog het törl liggen. Prachtig en een beetje mysterieus, dit landschap in dit soort weer. De regen deert ons niet echt en ik loop vandaag boven verwachting goed. De laatste paar honderd meter zijn steil en stenig, hier en daar een sneeuwveld, maar dan zijn we boven op de koude en winderige pas. Een paar supporters schreeuwen hier iedereen naar boven toe. Aan de andere kant een bijna sprookjesachtig landschap van grillige kalksteentorens. Maar veel tijd om te genieten is er niet in die kou, we storten ons in de afdaling en over een goed pad kunnen we al snel echt gaan rennen. We dalen vlot en worden weer warm, eerst over smalle en technische paden, dan over bredere boswegen. Niet zo erg met deze nattigheid. De laatste verzorging is op 7 km voor de finish. Hans is daar onder de paraplu. We werken snel wat eten naar binnen en rennen door, het komt er intussen met bakken uit. Over bospaden kunnen we goed opschieten naar Nassereith, we horen de speaker als we nog hoog boven het dal zitten. Een laatste glibberige afdaling en dan lopen we door een kletsnat weiland de laatste honderden meters naar de finish, ruim 4,5 uur na de start. Dik tevreden met deze dag drinken we thee en eten een broodje en dan druipend de auto in, op weg naar de douche!

Dag 4, Nassereith- Imst.

24,3 km, 1269m D+

En dan is het alweer de laatste dag. Het heeft 's nachts gehoosd maar bij de start is het droog en piept de zon er af en toe tussendoor. De laatste keer Highway to Hell en in opperbeste stemming lopen we de eerste 2km vlak door het dal. Dan in de file omhoog door een prachtig bos. Een smal pad dat steil langs de helling omhoog gaat. V1 ligt op 9 km en dan zijn we ook al 700m gestegen. Carine wacht me daar op, mijn benen werken vandaag weer uitstekend mee. Samen gaan we door naar het hoogste punt, het Sinnesgatter op bijna 1700 meter. Dan hebben we de grote klim gehad en zakken we af. Het weer wordt steeds beter en we draven door mooie bossen. V2 ligt op 10 km voor de finish. Nog een keer goed eten en drinken en dan zetten we aan voor de finale.

5711 20190713 124006 168037799 socialmedia

Op en neer, over een kloof, bospaadjes en bredere wegen, Imst komt dichterbij. De laatste 1,5 km door het dorp, dalend door de winkelstraten en dan nog een keer een hellinkje op naar de finishboog. We hebben het gedaan, 4 dagen, 95 km en 5700 hoogtemeters. Wat een geweldige ervaring!

Na een drankje en wat eten rijden we naar ons huis. Douchen, eten, even lekker liggen. Om weer fris te zijn voor de slotparty in Imst waar we eerst eten, dan alle prijzen uitgereikt worden en wij eindelijk het finisher t-shirt in ontvangst mogen nemen. Het is echt een feestje om met alle finishers van de vier etappes op het podium te staan springen!

5711 20190713 135853 168013908 socialmedia

Epiloog

De 4 trails, lang naar toe geleefd en nu intussen geschiedenis. Een geweldige ervaring om te doen, om samen naar toe te trainen en het ook samen af te sluiten. En heel bijzonder om te ervaren hoe dit fysiek werkt. Dag 1 ging echt niet goed, je komt thuis met een paar benen waarvan je je afvraagt hoe die ooit nog een berg op komen de volgende dag. Dat blijkt dan toch te gaan. Steil helling af en ook de trap af is tweede de dag echt niet grappig. En dan komen dag 3 en 4 en ga je steeds beter lopen. Althans zo verging het mij.

En nu de vraag: volgend jaar weer? Want de 4Trails is begonnen in Seefeld, start volgend jaar in Imst en gaat dan in 4 jaar naar het Gardameer. Ik denk er nog even over na, maar het smaakt zeker naar meer!

Alle info en mooie foto’s en video’s op:

https://4trails.net

Carine trad op in de video van etappe 3:

https://4trails.net/event-clip/

Annelies Dickhout

Last modified on woensdag, 31 juli 2019 19:49
Login to post comments

Sponsors