Belevenissen tijdens het EK onder 20 jaar in Zweden

Van 18 tot en met 21 juli vond het EK atletiek onder 20 jaar plaats in Borås in Zweden. Drie leden van Cifla, trainend bij Running Team Simba, deden mee: Manjorie  Janssen, Ellen van Doorn en Yasmine Abbes. Ze schreven hun ervaringen op voor deze blog.

EK20 5

Dit jaar wilde ik me plaatsen voor het EKu20 in Zweden, dat zou mijn tweede officiële toernooi ooit worden. Al bijna het hele seizoen had ik last van pijntjes. Toen we in het voorjaar een weekje naar Bad Durrheim op trainingsstage gingen maakte ik me af en toe al wel een beetje zorgen. Rond die tijd werden de pijntjes zo langzamerhand wel serieuze blessures. Ik was steeds vaker bij de fysio te vinden en was eigenlijk constant bezig met de grens opzoeken. Toen ik een limietpoging ging doen bij de HSG voelde ik me daardoor ook niet helemaal fit. Van tevoren wist ik dat ik mentaal echt top moest zijn want ik was gewoon niet zo goed als ik zou willen zijn op dat moment. Gelukkig kan ik best goed kapotgaan en daar heb ik wel voordeel mee; ik wist de knop om te zetten en liep de limiet op de 3000m. Ik was verast maar vooral heel erg opgelucht. Na de HSG werden mijn blessures nóg een stukje erger, de laatste 3 weken voor het EK heb ik helemaal géén normale looptrainingen gedaan. Gelukkig waren er een paar mensen die mij heel goed hebben geholpen. Ik heb zo goed als ik nog kon alternatief getraind en zo was de vorm niet helemaal weg. Toen ik eenmaal in Zweden was aangekomen was doel nummer 1 toch echt om me te plaatsen voor de finale. Op papier zou ik makkelijk de finale kunnen halen. Maar als ik van vorig jaar iets heb geleerd dan is het wel dat de startlijst helemaal niks zegt, daar moet je niet naar kijken. Ik had eigenlijk het gevoel dat ik niet meer in vorm was maar mijn trainer zei dat het goed zou komen. Daar heb ik me de laatste paar dagen maar aan vast gehouden. Ik liep in de tweede serie, wat wel een voordeel is; je weet welke tijd je moet lopen om je met de kleine q te kwalificeren. Toen ik de callroom uitliep zag ik Anna Hightower zich in haar laatste ronde kwalificeren met een grote Q. Ik baalde op dat moment wel heel erg van de snelle tijden die werden gelopen, wat betekende dat ik behoorlijk hard zou moeten lopen om me nog te kwalificeren. Ik moet zeggen dat ik het wel even moeilijk had; de laatste 10 minuten voor de start ging er veel door me heen. Ik voelde blijdschap voor Anna maar ook een hele hoge druk door de snelle tijd die ik zou moeten gaan lopen terwijl ik niet wist of ik het kon. Ik heb de hele wedstrijd achterin gelopen, ik wilde in baan 1 lopen om zo min mogelijk energie te verspillen. Het tempo was vrij constant en ik heb echt alles gegeven wat ik in me had. Vlak na de finish dacht ik echt dat ik het niet had gehaald, ik was de een na laatste van mijn serie. Even later bleek dat het genoeg was voor een kleine q! Ik stond samen met Anna in de finale en daar was ik echt heel blij mee. Toen werd het tijd om aan de finale te denken. De volgende ochtend kon ik bijna niet normaal lopen van de spierpijn. 3000m Op spikes is niet echt lekker voor je kuiten… Ik heb op de rustdag nog veel bij de fysio rondgehangen en een poging gedaan tot loslopen. Toen het tijd was voor de finale was de spierpijn nog even erg. Ik besloot daarom om op wedstrijdschoenen te lopen, dan loop je niet meer zo op je voorvoet en worden je kuiten minder belast. Normaal wanneer ik met een blessure een wedstrijd loop voel ik dat tijdens de wedstrijd nooit, maar nu was het wel anders. Ik voelde ook deze keer geen pijn van mijn blessures maar lopen met zulke spierpijn was best heftig. Met alles wat ik nog in me had heb ik de finale gelopen, het was niet bepaald een makkelijke wedstrijd. Ik werd laatste in de finale: 15e van Europa. Ik ben nu eenmaal niet zo snel tevreden, dus ook nu ben ik niet heel blij met het resultaat. Maar ondertussen voel ik toch ook wel tevredenheid. Met de voorbereiding die eraan vooraf ging heb ik alles eruit gehaald wat erin zat.

Manjorie Janssen

EK20 4

Voor mij was het plaatsen voor het EK op zich al een hele uitdaging en eigenlijk wel het doel van het seizoen, dus toen dat bij de NGA in Nijmegen gelukt was, was ik al echt heel blij en ook trots dat ik voor Nederland uit mocht komen! Ik wilde op het EK vooral heel veel leren en ervan genieten! De race zelf ging niet zoals ik had gewild, ik liep tactisch niet zo slim en ik vind het wel jammer dat ik niet heb laten zien wat ik kon! Maar door de sfeer in het team heb ik toch een hele bijzondere week gehad! Het was heel gaaf om voor Nederland te lopen op het EK! Ook was het extra leuk omdat mijn zus en moeder er ook waren om aan te moedigen!

Ellen van Doorn

EK20 3

Ik ga jullie iets vertellen over mijn ervaringen bij de EK onder de 20 jaar van dit jaar! Het was een super leuke week en ik heb genoten van elk moment. Qua voorbereidingen heb ik samen met mijn trainingsmaatjes Manjorie Janssen & Ellen van Doorn hard getraind om zo goed/fit mogelijk in Zweden te staan. Voor mij gingen deze voorbereidingen super, alle trainingen gingen super goed dus ik had super veel zin om lekker te knallen in Zweden. We gingen op de dinsdag naar Zweden toe met het hele Nederlands team. We verbleven in een super mooi hotel in Borås, 5 minuten van de atletiekbaan af, wat natuurlijk ideaal was. Ik zat samen op de kamer met Manjorie wat ook superfijn was omdat wij elkaar natuurlijk heel goed kennen en super goeie vriendinnen zijn :) 

De laatste trainingen afgewerkt en toen was het donderdag tijd om te knallennn! Ik zat in de 1e serie en werd 8e van mijn serie in een tijd van 4.26, ik zat vol spanning te wachten wat serie 2 ging doen en die startte langzaam wat ik superfijn vond natuurlijk hihi. De nummer 1 finishte in 4.27 dus dat betekende dat ik de finale gehaald had!!! Super blij, even juichen en dan snel weer herstellen om zo goed mogelijk te zijn bij de finale die zondag gehouden werd. Op de vrijdag nog andere races gekeken van teamNL en even losgelopen en toen was het alweer zondag en dat betekende tijd om weer te knallen. Ik ben de allerjongste in deze finale en ben al super blij dat ik hier mag staan, ik wilde sowieso voor een top 10 klassering gaan. Ik had in de series niet zo zuinig gelopen (veel buitenkant) dus besloot om lekker achteraan te gaan hollen en het laatste stuk te versnellen. Dit pakte goed uit en de laatste 300 haalde ik 3 meisjes in waardoor ik eindigde in een prima 9e plek! Het kan altijd beter natuurlijk maar ben heel trots dat ik als 17-jarige hier mocht staan en in de top 9 van Europa zit onder de 20 jaar!! ;) 

Ik kijk terug op een superleuke leerzame week, nu ben ik lekker op vakantie en 7 augustus vertrek ik naar Amerika voor 1 jaartje topsport en University bij Florida State University!! 

Yasmine Abbes 

Bron wedstrijdfoto's: Atletiekunie

 

Last modified on zondag, 11 augustus 2019 18:56
Login to post comments

Sponsors